गुमनाम ती अन् गुमशुदा मी...

ती भासे मज विद्युलता, नकट्या सरी बरसती लाली बनुन रही ती त्यांच्या मस्तिश्कावरी. मी सुनवतो तमाला “अरे हीच ती नयनदृष्टी, ... आदित्याविस्कार, तुला पुरुन उरे.” ती भासे मज मंद ज्योत रणरागिणी विजयचि प्रेरणा उत्सहाचि मी विनवतो देवाला, “तुजे नि माजे चित्त न गमते तिच्यापरि... तरि का जिव दोघांचा ही तिच्याविन तग धरी?” ती भासे मज अनंताची वाहिनी सागराचा उगम वत्सल्यच आंगण मज न उमजे ती परि तिस जानवे अंतरिचे भाव मी ठणकावे स्वःतालच, “तू याचना ती दिलासा तू घृणा ती माया तू एकरंगी आकाश ती सप्तरंगी इंद्रधनुष.” अंति खरे सत्य हे, मृत्यु न उरे जन्मापरि मी नसे माझा ... तिच्यापरि...

घर.... एक स्वप्न घाम गाळणाय्रांसाठी , रक्ताचे शिंतोडे उडवणाय्रांसाठी … जीवनची इंद्रीये विकून , उरलीसुरली अवयवे भाड्याने देऊन वसवलेल स्वतःच घर जणु कबीरची नगरीचं.... शेवटी स्वप्नांना आशेचा किरण भेटतो … स्वप्न सत्यात उतरलली दिसतात पण..... शेवटी तोच क्ष-किरण बनून स्वप्नांना छेदून दूर अनंतात जातो कोणत्याही अडथ्ळ्यशिवाय..... अन् इमारत कोसळ्ते..... त्यांच्या अस्तित्वाचा साधा पुरावही उरत नाही , उरतो तो कोंद्ट घोषणांचा उच्छाद ,,,, आमच्याकडे असतो तो एक शोकांकित श्वास , सांत्वनात गुंतलेल मन , एका मिनिटच्या विनोदनं स्थिरस्थावर होणार... अन् ज्यांच्याकडे काही नसत , त्यांच मन हिजड झालेल असत..

निरोप  आता बघवत नाही रे  निरोप घेण - देण , सहनही होत नाही  पण तरीही हसतोय  तुझ्या समाधनासाठी  मिठागरे गच्च भरलीत  डोळ्यातली  पिकल पान गळाव , तसच गळतय पाणी  त्या मिठागरातून आता आवरताही  येईना  त्याच्या फुटलेल्या बांधाला  आता जीवन अमावस्याच  बनून राहिलंय बघ  लाखो\चांदण्या असूनही  चंद्रच हरवून बसलोय  आता चालतानापण एक पाऊल  कमी होणार , लंगड्यासारख  रहाव लागणार , शब्दांना अर्थाशिवाय , अर्थांना भावनांशिवाय  रहाव लागणार , अन खऱ्या अर्थाने मलापण ' महाकाव्याशिवाय ' रहाव लागणार …. 

                                 फुलपाखरू आता खरच फुलपाखर दिसेनात , का भिरभिरत नाहीत फुलपाखर ? गमावलीय का त्यांनी पंखातली शक्ती ? का दडपण आहे त्यांच्यावर गरुडाभरारीच ? म्हणुनच सोडल असेल त्यांनी  भिरभिरण , अन सुरु केल असेल त्यांनी भटकण ….   आता खरच फुलपाखर दिसेनात , धुरकटलेल्या , शिस्तीच्या जगात  त्यांनच ते वेड्यागत उडण काय कामच ? ह्या जगाला हवीय झेप  गगनाला छेदणारी ,  कोणालाच नकोय मधाची मिठास ….  ह्या बेचव जगात  आता खरच फुलपाखर दिसेनात …. 

परवा मी असाच बाहेर फिरायला गेलो होतो तेव्हा माझे जुने सर भेटले . ते म्हणत होते की , ' तुमच काही खर नाही , १० - १२ चा नुसता गोंधळ चालू आहे , शिक्षणाचा नुसता बाजार भरवलाय , सगळे अंगठे बहादूर आहेत आणि त्यांनाच आम्ही निवडून देतो ' असच काहीस बोलत होते .  ह्यावर घरी गेल्यावर खूप विचार केला . त्यानंतर अस लक्षात आल  की , आम्ही जिथे गांभीर्याने लक्ष द्यायला पाहिजे तिथे देत नाही आणि जिथे द्यायला नको तिथे मात्र हमखास लक्ष देतो . आता हेच बघा , १२ ला national cet ठेवाची का नाही ह्यावरची पालकांची चर्चा …. आम्ही हे लक्षात घ्यायला पाहिजे की फक्त आम्हाला अभ्यास करायचा आहे . सर्वोच्च अभ्यास करायचा आहे ….  शासनाच्या बाबतीत बोलायचं तर खरच उदासीनता आहे . शासनाने शाळेबाबत कोणतेही धोरण आखताना मुख्य हेतू विसरता  कामा नये . उदाहरणार्थ शाळेत अन्न वाटप कार्यक्रम सुरु करण्यात आला . तो स्वागतार्ह आहे पण तो साध्य करताना शाळेतला शिक्षक आचारी तर नाही ना झाला हे पण बघण गरजेच आहे . म्हणजे शाळेत जाण्याचा हेतूच बदलेल . We require quality , not quantity.... ' महाराष्ट्र राज्याचा अमु...

       होय म्हणशील ? तुझ्या प्रेमात आंधळ्या  झालेल्या मला  तुझी तेजस्वी किरण देशील ? बोल ना , मला होय म्हणशील ? दु:खाच्या पटावर भांबावलेल्या मला तू चितपट करशील ? बोल ना , मला होय म्हणशील ?   तुझ सौंदर्य कमवण्यासाठी अग्निकुंडात तपश्चर्या करणाऱ्या मला  तुझ शीतल कवच देशील ? बोल ना , मला होय म्हणशील ?   तुझ मन जिंकण्यासाठी प्रत्यक्षात देवकीनंदनाला आव्हान देणाऱ्या मला तुझ मन देशील ? बोल ना , मला होय म्हणशील ?   तुझ्यासाठी फुल तोडताना  साप डसलेल्या मला , तुझा अमृतस्पर्श देशील ? बोल ना , मला होय म्हणशील ?             अन शेवटी , जेव्हा पडलो असेन मी चितेवर डोळे उघडे ठेवून , तेव्हा येशील का माझे डोळे मिटवायला ? बोल ना , मला होय म्हणशील ?   

आलीस ना ! का ग आलीस माझ्या जीवनात  कोसळणाऱ्या पावसाच्या  चमकणाऱ्या विजेसारखी  तू का आलीस ?   वाटल जाशील  वाऱ्याच्या वेगाने धोका देऊन , अन लुप्त होशील मृगजालासारखी  पण नाही , तू गेली नाहीस  चिटकून राहिलीस  काट्याबरोबर एका सुंदर फुलासारखी    वाटल तुलाही येईल तिटकारा  जगतकोशात नवनिर्मिती करणाऱ्या  कवीचा  पण नाही , तू सुखावलीस कारण तूही शोधत होतीस माझ्यासारखीच  विविध रंग त्याच कोशात    पण वाटल नव्हत की  तू इतकी रमशील माझ्याबरोबर  अन विरून जाशील माझ्या स्वतकोश्यात  खरच वाटल नव्हत ग ,   पण  आता आलीस ना ! आता मग जावू नकोस  एकट्याला सोडून  जायचेच असेल तर मीही येईन  अन विलीन होऊ दोघेही याच आसमंतात ….